GALEGOS NO MUNDO 04 - EL CAIRO Partindo de que o pobo galego non ten fronteiras nin se puxo límites á hora de partir, pódense atopar galegos polo mundo adiante -máis de 300.000-, nos recunchos máis afastados e atendendo as face...
V TELEVISION Galicia connection - 23 - gambiano - suizo. Bakary llego de Gambia como tantos otros "ilegales" atravesando los 14 kilómetros del estrecho. Después de una temporada en Andalucía, decidió probar suerte en Galicia. Desde hace un par de años se ha convertido en el pastor de ovejas más particular de la zona de Allaríz. Vive en el ecoespacio de O Rexo, en donde además de sus labores de pastoreo, colabora en la elaboración de un exquisito queso de oveja. Entre las conocidas esculturas de Ibarrola pasea en sus ratos libres y, de vez en cuando, va a la ciudad de Ourense en donde le gusta salir de fiesta.
Stephan llegó de Suiza con su mujer gallega y ya no se plantea retornar al país alpino. Nunca le gustó el ritmo de vida de su país natal y en Galicia encontro la cadencia en la que mejor encaja. En Caldas de Reis encontro el lugar donde asentar su pequeño taller en donde convirtió su hobbie en profesión, la carpintería y la restauración de muebles antiguos. Asegura que los gallegos sí son puntuales, en contra de lo que se piensa, aunque reconoce que no mira mucho al reloj, que no es suizo sino japonés. A lo que no podría renunciar de su país es al chocolate.
Galicia connection - 24 - britanicos. Desde el Reino Unido llegan los dos personajes de esta nueva entrega de Galicia Conection. El amor trajo a Gail, una británica de mediana edad, a Santiago de Compostela. La ciudad del Santo la conquistó y ahora ya no concibe abandonar nuestra tierra, Aquí ha montado su propia escuela de claqué donde enseña esta difícil técnica de baile a numerosos alumnos de todas las edades y nacionalidades. El carácter de los gallegos, nuestros paisajes y nuestra gastronomía, no hay nada para esta bailarina inglesa que no adore y es por ello que en nuestra tierra ha encontrado su paraíso particular. David también llegó a Galicia por amor.
Coa chegada do Nadal, a morriña pode con Xosé. Xosé necesita o contacto con galegos e para iso vai a un dos puntos de encontro máis emblemáticos, o bar Galicia, situado no famoso barrio de Portobelo. Ata alí vai Xosé, para compartir unhas cuncas cos moitos galegos que están no bar todos os días. Camareiros falando galego, clientes falando galego e por suposto, comida galega. Pero non só de galegos vive o bar Galicia. Entre os ilustres clientes do bar atópase o primeiro ministro David Cameron ou o peculiar alcalde de Londres, Boris Johnson.
Xosé coñecerá algúns segredos sobre as moitas visitas que estes dous convidados especiais fan ao bar Galicia. Unha delas, por exemplo, que en plena campaña electoral Cameron declarou ante as cámaras que ese era o seu bar favorito. Ou que Johnson, o alcalde, aparca a bicicleta ás portas do establecemento para ir directamente á súa mesa e pedir chipiróns, polbo ou outros produtos recén chegados desde Galicia. Estes e outros moitos segredos serán desvelados, cunha tapa de polbo de por medio.
Primeiro capítulo de Xosé en Londres do 2011. Durante as vacacións do Nadal, Xosé regresou a Galicia. Aquí devorou tanta comida galega como para aguantar case todo o 2011 sen botar de menos a nosa gastronomía. Agora Xosé regresa a Londres para intentar refacer a súa caótica vida londiniense. Para iso vaille padir axuda ao mesmísimo Deus, a través dun cura, iso si, o cura Ernesto.
Ernesto é un sacerdote de Monterrei que leva 40 anos en Londres oficiando misas e axudando á xente. Onde? Na Capellanía Católica Española, un edificio situado no acomodado barrio londiniense de Bayswater, antiga residencia de Tony Blair ou Claudia Schiffer. A Capellanía onde oficia Ernesto é un lugar cunha historia asombrosa que Xosé coñecerá de primeira man. Alí acollía Ernesto aos centos de galegos que chegaban a Gran Bretaña nos anos 60, sen ter idea de inglés, sen teléfono móbil e sen un ¿duro? no peto.
Ernesto acollía, daba de comer e axudaba a buscar aloxamento e traballo a todo aquel que chegaba a Londres e se atopaba sen saber por onde empezar. Pero non só acollida, senón tamén reivindicación. Ernesto liderou actos reivindicativos contra as axencias de colocación que estafaban aos galegos prometéndolles de todo, para non ter nada. Nun deses actos reivindicativos, chegou a estar Joaquín Sabina actuando na Capellanía. Curioso, cando menos.
A partir de ahora empezaremos una serie de monólogos de este humorista argentino.
Sus monólogos se refieren en su mayor parte a la gran crisis argentina.
Pero como la crisis que empieza en España se parece mucho, habrá de prestar atención. Como humorista, su trabajo se ha centrado en el desarrollo de monólogos políticos e históricos, hablando en un castellano muy directo, salpicado de insultos y adjetivos certeros para ejemplificar notorios casos de inmoralidad y corrupción
Partindo de que o pobo galego non ten fronteiras nin se puxo límites á hora de partir, pódense atopar galegos por todo o mundo adiante -máis de 300.000-, nos recunchos máis afastados e atende...
SI PIENSAS NO HACER HUELGA, HAZ CLICK EN EL CARTEL INFERIOR
angjo25@gmail.com
TODOS A LA CALLE
No vivimos una sociedad de bienestar, vivimos una sociedad de precariedad, en la que se van perdiendo nuestros derechos. Somos gente como tu, sin ideologias definidas. Preocupados e indignados por el panorama politico, economico y social. Por la corrupción de póliticos y empresarios. Por la indefensión de los ciudadanos de a pié. Todos unidos, podemos cambiar esta situación. ¡¡¡TOMA LA CALLE¡¡¡ Es tu derecho.
NOS HAN MACHACADO PISOTEADO MALDECIDO MALTRATADO Y DEFRAUDADO YA TANTO, POR TODO EL MUNDO, QUE EN VEZ DE INDIGNADOS, ESTAMOS MÁS BIEN RESIGNADOS Y CASI MORIBUNDOS, A VER SI DESPERTAMOS O RESUCITAMOS, Y NOS REBELAMOS DE UNA VEZ...
LA BOLSA - cuento del 26-11-2010 en HIPERBREVES - Verlo en Mi Lista de Blogs
La gente normal se hartó de la usura y, poco a poco, oficina a oficina, pueblo a pueblo, país a país, fue retirando sus ahorros de todos los bancos y cajas. Las grandes empresas financieras quebraron una detrás de otra, mientras los gobiernos se desgañitaban pidiendo “cordura” a los ciudadanos. Se cayó completo el castillo de naipes y las calles se llenaron de carteristas con corbatas desvaídas. En los caminos se apostaron bandas de asaltantes trajeados con retales. De nuevo trataron de hacerse con el dinero ajeno, pero actuando, ahora sí, como ladrones decentes.